شاخص توده بدنی (BMI) یکی از شاخص‌های مهم برای ارزیابی وضعیت تغذیه و سلامتی فرد است که با توجه به قد و وزن فرد محاسبه می‌شود. این شاخص به عنوان یکی از معیارهای اصلی برای تعیین وزن سالم برای هر فرد استفاده می‌شود. با داشتن آگاهی از شاخص BMI، فرد می‌تواند وضعیت تغذیه خود را بررسی کند و در صورت نیاز اقدام به تغییراتی در رژیم غذایی و سبک زندگی خود کند.
BMI اندازه‌گیری لاغری یا تناسب اندام افراد بر اساس قد و وزن آن‌ها است و برای تعیین کمیت توده بافت در نظر گرفته شده است. به طور گسترده‌ای به عنوان یک شاخص کلی برای اینکه آیا یک فرد وزن بدن مناسبی برای قد خود دارد یا خیر استفاده می‌شود. به طور خاص، مقدار به‌دست‌آمده از محاسبه BMI برای طبقه‌بندی اینکه آیا یک فرد کم وزن، وزن طبیعی، اضافه وزن یا چاق است، بسته به محدوده‌ای که این مقدار بین آن قرار می‌گیرد، استفاده می‌شود. این محدوده از BMI بر اساس عواملی مانند منطقه و سن متفاوت است و گاهی اوقات به زیر شاخه‌هایی مانند کم وزنی شدید یا چاقی بسیار شدید تقسیم می‌شود. اضافه وزن یا کم وزنی می‌تواند اثرات قابل توجهی بر سلامتی داشته باشد، بنابراین در حالی که BMI معیار ناقصی برای وزن سالم بدن است، شاخص مفیدی است برای اینکه آیا آزمایش یا اقدام اضافی مورد نیاز است.
این وزن بدن توصیه شده توسط سازمان جهانی بهداشت (WHO) بر اساس مقادیر BMI برای بزرگسالان است. هم برای مردان و هم برای زنان ۲۰ ساله یا بالاتر استفاده می‌شود.
– لاغری شدید <۱۶
– لاغری متوسط ۱۶ – ۱۷
– لاغری خفیف ۱۷ – ۱۸/۵
– معمولی ۱۸/۵ – ۲۵
– اضافه وزن ۲۵-۳۰
– چاق کلاس یک ۳۰ – ۳۵
– چاق کلاس دو ۳۵ – ۴۰
– چاق کلاس سه > ۴۰
شاخص توده بدنی یک محاسبه ساده با استفاده از قد و وزن فرد است. فرمول BMI = kg/m2 است که در آن کیلوگرم وزن فرد بر حسب کیلوگرم و متر مربع قد او بر حسب متر مربع است.
۲۵ BMI یا بیشتر اضافه وزن است، در حالی که محدوده سالم بین ۱۸/۵ تا ۲۵ است. BMI برای بیشتر بزرگسالان ۱۸ تا ۶۵ سال اعمال می‌شود.
BMI برای عضله‌سازان، ورزشکاران مسافت طولانی، زنان باردار، سالمندان یا کودکان خردسال استفاده نمی‌شود. این به این دلیل است که BMI وزن را به عنوان ماهیچه یا چربی تفکیک نمی‌کند و فقط به عنوان یک عدد در نظر می‌گیرد. کسانی که توده عضلانی بالاتری دارند، مانند ورزشکاران، ممکن است BMI بالایی داشته باشند اما در معرض خطر بیشتری برای سلامتی نباشند. کسانی که توده عضلانی کمتری دارند، مانند کودکانی که رشد خود را کامل نکرده‌اند یا سالمندانی که ممکن است مقداری از توده عضلانی خود را از دست بدهند، ممکن است BMI کمتری داشته باشند. در دوران بارداری و شیردهی، ترکیب بدن زن تغییر می‌کند، بنابراین استفاده از BMI مناسب نیست.
اضافه وزن خطر ابتلا به تعدادی از بیماری‌ها و شرایط نامناسب سلامت را افزایش می‌دهد. در زیر لیستی از خطرات ذکر شده، طبق مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری آمده است:
کمبود وزن خطرات مربوط به خود را دارد که در زیر ذکر شده است:
به طور کلی، افزایش خطر مرگ و میر در مقایسه با افرادی که BMI سالم دارند
