اعتماد بیمار نسبت به پرستار

اعتماد پایه و اساس رابطه پرستار و بیمار است. مبنایی است که بر اساس آن شفقت، تصمیم‌گیری مشترک و ارتباطات موثر شکل می‌گیرد.

پرستاران اغلب اولین تماس را با بیمار در یک مرکز مراقبت‌های بهداشتی دارند. هنگامی که بیماران به تیم پرستاری خود اعتماد دارند، احساس امنیت، حمایت و اطمینان در مراقبت خود می‌کنند. این پیوند منجر به رضایت بهتر بیمار و در نهایت نتایج بهتر می‌شود.

یک رابطه قوی پرستار و بیمار نیز به نفع پرستاران است. آن‌ها با دانستن اینکه ارتباطاتی ایجاد کرده‌اند و مراقبت دلسوزانه‌ای را که بیمارانشان به آن نیاز دارند و سزاوار آن هستند ارائه کرده‌اند، احساس قدرت می‌کنند.

مزایای یک رابطه مثبت پرستار و بیمار

یک رابطه قوی بیمار و پرستار بر پایه ارتباط، درک متقابل و اعتماد بنا شده است. این پویایی، همکاری بیمار را تشویق می‌کند، که نتایج سلامتی بهتری را ارتقا می‌دهد و رضایت بیمار را افزایش می‌دهد

ارتباط صادقانه و اعتماد را تشویق می کند

بیمارانی که احساس کنند بدون اینکه مورد قضاوت قرار گرفته‌ باشند درک شده‌اند، بیشتر احتمال دارد اطلاعات حساسی را افشا کنند که می‌تواند به درمان آن‌ها کمک کند. آن‌ها ممکن است درک کاملی از پیچیدگی‌های شرایط خود نداشته باشند، اما می‌دانند که آیا به اندازه کافی احساس امنیت می‌کنند تا بتوانند آن را به اشتراک بگذارند.

پرستاران باید این اعتماد را با گذراندن زمان با کیفیت با بیماران، تمرین گوش دادن فعال و اطمینان از اینکه ارتباط آن‌ها عاری از تعصب یا قضاوت است به دست آورند.

زمان درمان را کاهش می دهد

ایجاد یک رابطه پرستاری قوی با بیماران می‌تواند زمان مورد نیاز مراقبت‌های بیمارستانی را کاهش دهد. پرستاران به به طور منحصر به فردی در جایگاه ویژه‌ای برای تسهیل بهبودی در سطح عاطفی و جسمی بیمار قرار دارند، خواه این تسهیل، آرامش بخشیدن به یک بیمار مضطرب ICU باشد تا پذیرای درمان باشند یا اینکه نیازهای بیماری که بیماری عودکننده دارد را درک کنند تا به بهترین نحو از آن‌ها حمایت کند.

رضایت شغلی را افزایش می‌دهد

وقتی پرستاران احساس قدردانی و ارزشمندی می‌کنند، برای مقابله با چالش‌های احتمالی مجهزتر می‌شوند. رضایت عاطفی آنها از بیماران راضی و رضایت نسبی بیمار نسبت به پرستار می‌تواند خستگی و فرسودگی شغلی را کاهش دهد. این تشویق باعث بهبود رضایت شغلی، رفاه و میزان حفظ کلی کارکنان می‌شود.

چگونه اعتماد بیمار را تضمین کنیم

عوامل استرس‌زای بیرونی در حوزه پرستاری اجتناب ناپذیر هستند، از چالش برانگیز کردن بیماران گرفته تا مالیات بر حجم کاری. علی‌رغم این موانع، پرستاران باید روی مهم‌ترین چیزها یعنی بیمارانشان تمرکز کنند. با رفتار محترمانه و متناسب با هر بیمار برای جلب اعتماد، پرستاران می‌توانند به آن‌ها در دستیابی به نتایج دلخواهشان کمک کنند.

گوش دادن فعال را تمرین کنید

گوش دادن موثر بیش از شنیدن صرف بیمار را شامل می‌شود به معنای حضور کلامی و غیرکلامی است. پرستارانی که شنونده فعال هستند ویژگی‌های زیر را نشان می‌دهند:

• توجه: یک شنونده فعال از نشانه‌های کلامی و غیرکلامی برای نشان دادن شنیده شدن بیمار استفاده می‌کند.
• صبر: اجازه دادن به بیماران برای ابراز وجود بدون وقفه منجر به اعتماد و احترام می‌شود.
• گشاده رویی: هنگامی که مراقب بیماران، ذهنی باز دارد و به عقاید و انتخاب‌های آن‌ها احترام می‌گذارد، احتمال بیشتری وجود دارد که بیماران خود را بدون ترس از قضاوت یا انتقاد ابراز کنند.
• کنجکاوی: یک پرستار درگیر سوالاتی می‌پرسد تا نشان دهد که روی نیازها، احساسات و رفاه بیماران خود سرمایه گذاری کرده است.

رویکرد بیمار محور را در پیش بگیرید

بخشی از توسعه یک رابطه درمانی در پرستاری، اتخاذ رویکرد بیمار محور است. پرستاران باید مراقبت را بر اساس ارزش‌ها و باورهای فرد کالیبره کنند. این ممکن است به این معنا باشد که برنامه‌های مراقبتی متناسب با نیازها و ترجیحات بیمار تنظیم شود. بیماران را در فرآیند تصمیم گیری مشارکت دهید. یک رابطه مشترک پرستار با بیمار باعث ایجاد اعتماد می‌شود و بیماران را قادر می‌سازد تا فعالانه در مراقبت و درمان خود مشارکت کنند.

به عزیزان بیماران احترام بگذارید

خانواده بیمار می‌خواهند از وضعیت، درمان و پیشرفت عزیز خود مطلع شوند. از بیماران خود بپرسید که کدام یک از اعضای خانواده یا عزیزان حامی آن‌ها می‌خواهند در مراقبت و درمان آن‌ها مشارکت داشته باشند. برقراری ارتباط آشکار و مشارکت دادن این افراد در فرآیند (در عین احترام به حق بیمار برای حفظ حریم خصوصی) باعث ایجاد اعتماد و محیطی حمایتی می‌شود. با اجازه بیمار خود، عزیزان بیمار را در فرآیند تصمیم گیری مشارکت دهید و آن‌ها را تشویق کنید تا در برنامه ریزی مراقبت کمک کنند.

با بیماران با عزت رفتار کنید

بیماران ممکن است در طول مکالمات دشوار یا روش‌های خاص احساس خجالت یا آسیب‌پذیری خاصی داشته باشند. پرستاران می‌توانند از طریق اقدامات کوچک محترمانه به کاهش ناراحتی عاطفی کمک کنند، خواه به معنای اطمینان دادن به آن‌ها از طبیعی بودن احساسشان، عذرخواهی برای مدت انتظار طولانی‌تر از حد معمول، یا درخواست اجازه برای ورود به اتاقشان. سرپرستان و مدیران پرستاری می‌توانند با اجرای آموزش کارکنان و درخواست بازخورد از بیمار، این تلاش ها را ارتقا دهند و به یاد داشته باشید، رازداری بیمار برای اعتماد ضروری است.

ایجاد رابطه پرستار و بیمار به نفع همه کسانی است که درگیر هستند. با ایجاد یک رابطه پرستاری قوی با بیماران، پرستاران می‌توانند مشارکت بیشتر بیمار، انطباق بیشتر و رضایت بیمار و نتایج سلامت بهتر را مشاهده کنند. همچنین می‌تواند فرسودگی شغلی پرستار را کاهش داده و رضایت شغلی را افزایش دهد.